Molenaarsechtpaar Martijn en Delia volgen hun droom

REGIO - U ziet de wieken draaien, fietst of rijdt erlangs en denkt misschien: mooi, die molen. Maar hoe ziet Molen De Kat in Uitgeest er eigenlijk van binnen uit? Het molenaarsechtpaar Delia en Martijn Komen weet als geen ander hoe bijzonder het is om deze historische molen van dichtbij te beleven. Met zichtbaar plezier vertellen ze over de techniek, de geschiedenis en de liefde voor ‘hun’ molen.

Voor Martijn (52) begon die liefde al vroeg. “De interesse in molens is er altijd geweest. Mijn overgrootvader Cor Deile was molenaar van de Tweede Broekermolen in Uitgeest, dus het heeft altijd een beetje in het bloed gezeten.” Rond zijn vijftigste kwam er eindelijk tijd om er echt iets mee te doen. Hij volgde de opleiding en is inmiddels twee jaar molenaar op De Kat. Ook Delia (55) hoefde niet lang overtuigd te worden. “Als kind zei ik al: ik wil in een molen wonen. Ik heb molens altijd mooi gevonden. Toen ik hier ging helpen, vond ik het zó leuk dat ik eerst de gidsenopleiding ben gaan doen en daarna ook de opleiding tot molenaar.” Binnenkort doet ze examen.

‘Ons eilandje’

Wie het terrein van De Kat oploopt, merkt meteen waarom ze hier zo graag zijn. Hoewel het dorp dichtbij is, lijkt de drukte ineens ver weg. “We noemen het ons eilandje”, vertelt Martijn. “Als je hier bent, is het net alsof je teruggaat in de tijd. De tijd staat hier gewoon stil. Er is geen haast. Het is vooral genieten.”

Dat gevoel willen ze graag met anderen delen. De molen kreeg onlangs een nieuwe rieten ‘jurk’ en ook ‘de hut’ ernaast werd aangepakt. Er werd geschilderd en Delia naaide nieuwe gordijntjes. Alles om de plek nog wat gezelliger en gastvrijer te maken. Want De Kat is geen monument om alleen vanaf de weg te bewonderen. “De Kat zit echt in het hart van het dorp. Iedereen kent de molen en vindt het leuk als de wieken draaien. Toch zijn velen nog nooit binnen geweest.”

‘Je moet het beleven’

En juist binnen begint de verwondering. Grote houten raderen, assen en tandwielen laten zien hoe windkracht al eeuwenlang wordt benut. Geen moderne elektronica, maar een ingenieus systeem dat nog altijd functioneert. “Je moet dit eigenlijk beleven”, zegt Martijn. “Juist van binnen zie je hoe het vroeger is gemaakt. En het bijzondere is: het werkt nog steeds.” Dat laatste mag letterlijk worden genomen. De Kat kan nog altijd helpen om polder De Zien droog te houden. Normaal neemt het elektrische gemaal die taak voor zijn rekening, maar bij extreme regenval kan de molen bijspringen. Twee jaar geleden gebeurde dat nog. “De molen is dus meer dan alleen een sierplaatje. Als er extreem veel regen valt en de pompen het niet aankunnen, kan De Kat nog steeds helpen.”

‘Ik ben er nog nooit binnen geweest’

Martijn en Delia ontvangen bezoekers uit binnen- en buitenland, maar horen juist van mensen uit de regio opvallend vaak dezelfde bekentenis. “Mensen zeggen: ‘Ik fiets of rijd hier iedere dag langs, maar ik ben er nog nooit binnen geweest.’ Dan wil je ze juist laten zien hoe bijzonder het hier is.” Een rondleiding geven ze dan ook met plezier. Klim naar boven, bekijk de techniek van dichtbij en luister naar de verhalen die bij de molen horen. En wie weet slaat het molenvirus ook bij een nieuwe generatie toe.

Een droom komt uit

Voor het molenaarsechtpaar krijgt hun molenliefde binnenkort bovendien een bijzonder vervolg. Ze krijgen de kans om een molen in Oudorp te bewonen. Voor Delia komt daarmee haar oude meisjesdroom uit. “Zo’n kans komt zelden voorbij en konden we niet laten schieten. We hebben veel zin in dit avontuur.” Toch valt het afscheid van De Kat zwaar. “Deze molen heeft in twee jaar tijd een warme plek in ons hart gekregen. Ik denk dat ik vooral de mensen ga missen die hier langskomen. Het geeft voldoening om bezoekers veel over de molen te kunnen vertellen en je ze daarna heel enthousiast weer ziet vertrekken.”

Molen De Kat aan de Limmerweg 2 in Uitgeest is iedere zaterdag geopend van 11.00 tot 14.00 uur. Wappert de blauwe wimpel op een ander moment? Stap gewoon eens binnen. U bent van harte welkom!

Tekst: Anita Webbe