Eindelijk eens een goed verhaal!

ASSENDELFT - Op maandag om half vijf, een van de drukkere momenten van de week omdat een krant nu eenmaal deadlines heeft, rinkelde de telefoon op de redactie. Het was meneer Bodewits en hij vertelde dat hij twijfelde of hij zijn verhaal wel moest delen. In alle drukte hoorde de verslaggever gelijk dat dit een prachtig verhaal moest zijn, dus liet ze alles vallen en luisterde ademloos naar wat meneer Bodewits had meegemaakt. Het emotioneert hem: “Ik moet dit kwijt, ik ben een week lang van de rel geweest.”

Het was twee weken geleden en de 94-jarige Geert (want zo mogen we hem noemen) fietste van zijn jeu-de-boulesclubje naar zijn woning in Assendelft. “Drie keer in de week speel ik jeu de boules in het Agathepark. Het is mijn vertier! Op mijn leeftijd komt er niemand meer bij je langs, helaas”, zo vertelt hij terwijl we aan een glas fris zitten in zijn huiskamer. De kwieke man vertelt gelijk dat hij normaal met de auto gaat: “Ik word altijd goedgekeurd, dus mag gelukkig gewoon rijden. Dat vind ik veiliger dan fietsen en lopen.”

Het Dubbelfriss-moment

Ik mag raden in wat voor auto hij rijdt: “Het is een van de goedkoopste merken en dan nog het goedkoopste model”, is de hint. Het blijkt om een Suzuki te gaan van een jaar of zeven oud. Samen besluiten we lachend dat Suzuki ook prachtige nieuwe modellen heeft. Helaas was er dus een mankement, waardoor de auto bij de garage stond en Geert op de fiets moest gaan. “Eigenlijk hou ik van fietsen: toen ik jong was en in Drenthe woonde, fietste ik zelfs op zondag met mijn kameraden. Mijn streng gelovige ouders waren gelukkig niet moeilijk. Nu wordt het fietsen helaas wat moeilijker.”

Tijdens ons Dubbelfriss-moment hebben we het gezellig. Geert vertelt dat hij is geboren in 1932 en dat hij de oorlog heeft meegemaakt. Hij komt uit een kruideniersfamilie, maar let wel: er waren wel zes kruideniers in het piepkleine dorpje, waar alles toen op de bon moest. Hij zag hier geen brood in en belandde in de Zaanstreek. “Ik was een soort avonturier”, glimlacht hij. Zijn vrouw, die drie jaar geleden overleed, werkte voor Ahold als stenotypiste. Ze startte met werken toen ze 67 was, nadat ze de kinderen had grootgebracht. Apetrots is hij op zijn vrouw, die ook het hele huishouden deed. “Toen zij overleed, kon ik helemaal niets. Nu moet ik zelf het huishouden doen”, glimlacht hij.

Plat op het asfalt

Enfin, Geert fietste van het Agathepark naar huis en stak de provinciale weg over ter hoogte van het oude treinstation. Ineens werd het wel erg druk met fietsende schoolkinderen en andere weggebruikers. “Ik had natuurlijk al twee jaar niet gefietst en nam de bocht te krap. Ik ging onderuit, plat op het asfalt, met mijn fiets boven op mij. Ik kon geen kant meer op en lag met mijn ogen dicht.”

Emotioneel vertelt hij dat niemand te hulp schoot en dat hij dacht: “Daar gaan mijn avondjes jeu de boules.” Totdat hij met geknepen ogen zag dat een automobilist zijn auto aan de kant zette. De man stapte uit. “Meneer, is er wat ergs aan de hand? Heeft u iets gebroken?” Samen met de onbekende voelde hij of er nog beweging zat in zijn ledematen. Gelukkig was dit het geval. De automobilist trok de fiets weg en hielp Geert omhoog. “Ik gaf aan dat alles oké was, maar dat ik niet gelijk op mijn fiets wilde stappen omdat ik nogal trillerig was. Mijn redder in nood constateerde dit ook en besloot bij me te blijven. Er ontstond een gesprek”, vertelt hij.

Bijna een half uur stonden de 94-jarige ongeluksvogel en de behulpzame veertiger te praten. “Het ging over van alles en nog wat: ik vertelde over Drenthe bijvoorbeeld. Maar ik weet wel dat hij eerst mijn naam vroeg en bij welke garage mijn auto stond.”

Iets wat je nooit verwacht

De dag erna werd hij gebeld door de garage dat zijn auto klaar was. “Ik antwoordde dat ik even naar de bank moest fietsen om geld te halen. Eigenlijk durfde ik dat niet eens, want ik had voor mezelf besloten om nooit meer op de fiets te stappen. Ik bedacht dat ik de auto toch maar moest ophalen. De garage wist te vertellen dat er al was betaald.”

Wáát? riep Geert. Hij besefte niet gelijk wat er aan de hand was. De garage legde uit dat iemand anders was langsgekomen en zijn rekening van € 1.100 had voldaan. Geert wordt er nog emotioneel van: “Hoeveel goedheid kan iemand hebben? Dat ik dít nog mag meemaken op mijn leeftijd.”

De Dubbelfriss is inmiddels bijna op en we zijn het er samen over eens wat een goede persoon deze jongeman is. “Ik weet dat hij op weg naar huis was en niet in de Zaanstreek woont, dus hij moest kennelijk helemaal terug naar Zaandam om de rekening te betalen. Geert heeft natuurlijk de garage gevraagd om zijn gegevens en hem gelijk gebeld.”

De man vertelde dat hij op vakantie ging en over een week of drie eens langs zou komen om een kop koffie te drinken. “Of dit gaat gebeuren, weet ik niet, maar uiteraard hoop ik het wel. Ik ben 94 jaar en dacht dat ik alles had meegemaakt”, zo besluit Geert deze prachtige feelgoodstory.