“Mooie jongen met zere arm”

KROMMENIE - Hennie van Velzen (83) en Henk van Elk (85) vieren zaterdag hun 60-jarige huwelijksband in De Rijp. Het diamanten echtpaar ontmoette elkaar ooit in de Mariastichting in Haarlem-Zuid waar Hennie als verpleegkundige werkzaam was en Henk binnenkwam als patiënt met een ontsteking aan zijn arm. “Van het een kwam het ander”, vertelt het topfitte duo met een brede glimlach op het gezicht.

Door Kees Klinkenberg

De opening van een nieuw zusterflat bij de Mariastichting was aanleiding voor Hennie om te kijken of Henk daar bij aanwezig wilde zijn. “Want een feest met alleen maar zusters vonden we allemaal maar niets. Daar hoorden ook jongens bij. Vandaar dat ik wat adressen ben gaan opvragen net als mijn collega’s. Henk zat toen al op de grote vaart en was alleen te bereiken via luchtpost. Via zijn broers lukte het om contact te leggen.”

Talloze brieven gingen sindsdien over en weer. Het leidde er toe dat een huwelijk aanstaande was. In Haarlem werd op 7 oktober getrouwd voor de wet, voor de kerk geschiedde dat op 1 april 1967 in Leimuiden. “Trouwen met de handschoen noemden ze dat toen. En de kapitein van Henk moest tekenen voor akkoord.” 

Geen douche

In die tijd was er sprake van een grote woningnood. “Misschien nog wel erger dan nu”, aldus Hennie. “Ik woonde in bij een ouder echtpaar en daar zijn we samen begonnen. Onze eerste zoon Luc is daar geboren. In een huisje zonder douche en met een een potkachel. Het is mooi om daar hier in dit prachtige huis aan terug te denken.” 

Henk was ondertussen gestopt met varen. “Na een reis - en die duurde soms wel 8 tot 10 maanden - kon onze oudste zoon al lopen. Dat was voor mij het teken iets anders te zoeken.” Hij stapte over naar Mobil in Amsterdam. Het gezin groeide, dochters Annemieke en Marjolein werden geboren, en de huizenjacht toen leerde dat Haarlem duur was en Heerhugowaard eigenlijk te ver van Amsterdam. In Krommenie bleek de Valeriaanstraat 56 jaar terug een schot in de roos. Wennen deed het gezin snel. “Alleen dat typisch Zaanse doeg zeggen was even wennen.”

Omdat Henk volcontinudiensten draaide stopte Hennie met werken, maar was nog wel even interim-verpleegkundige in de wijk. In die periode werd er bij Mobil stevig gereorganiseerd. “We gingen van 250 naar 50 personeelsleden. Ik mocht gelukkig blijven, maar het was wel een spannende tijd. Uiteindelijk kon ik op mijn 55e met vroegpensioen. Dat volcontinu was ook niet meer op te brengen.” 

Zingen bij De Dijckers

Er brak een tijd aan waarin het echtpaar toe kwam aan hobby’s. Henk ging bijvoorbeeld tennissen, Hennie stortte zich op keramiek, Tai Chi en werk in de Petruskerk. Samen werden zij vrijwilliger in het Dorpshuis De Horn en lid van het koor De Dijckers. Een koor met voornamelijk 60-plussers. 

Het duo oogt nog altijd topfit. “We doen al jarenlang iedere ochtend samen onze oefeningen. In onze vakanties waren we in de Alpen, Dolomieten en Pyreneeën als bergwandelaars actief. We reden dan met de caravan achter de auto die kant op. Dat is nu helaas allemaal te ver. Daarom staat de caravan tegenwoordig op Bakkum waar we heerlijk kunnen nazomeren en ook wandelen.”

Tussen al die bedrijvigheid door kwamen er ook kleinkinderen. Luc (2), Annemieke (2) en Marjolein (3) verblijden hen enorm. “De jongste is een tweeling, maar die is ondertussen ook al bijna 9 jaar.”

Bilbao-Amsterdam

Net op het moment van afscheid nemen vertelt Hennie dat zij ooit nog een samen met Henk heeft mee mogen varen. “Kort stukkie hoor. In Bilbao aan boord gegaan en mee tot Amsterdam. Dat vond ik lang genoeg”, waarna het diamanten echtpaar uw verslaggever de zelfgemaakte jubileumkaart meegeeft. “Zaterdag 10 oktober zitten we met z’n allen in restaurant Oudejans. Daar kijken we echt naar uit.”