De vijf vragen aan... Nina de Kleine

Waar ben jij geboren en getogen?

Ik ben geboren op 1 februari 1998 in ziekenhuis De Heel in Zaandam, tegenwoordig beter bekend als het Zaans Medisch Centrum. Toen ik bijna één jaar oud was verhuisde ik samen met mijn ouders van Wormer naar Krommenie. Daar heb ik samen met mijn zusje onze hele jeugd doorgebracht. Daar heb ik ontzettend leuke herinneringen aan. Als kind was het vooral veel buiten spelen met alle kinderen uit de buurt en later veranderde dat natuurlijk in lekker ‘hangen’ met z’n allen. Willis voelde echt als een gezellige plek waar iedereen elkaar kende.

Toen mijn ouders rond mijn negentiende uit elkaar gingen, verhuisde ik samen met mijn moeder en zusje naar de Vederdistelstraat. Niet lang daarna ging ik samenwonen met mijn vriend. We begonnen in een appartementje aan de Zilverschoonlaan. Na ongeveer twee jaar kregen we de kans om een huis te kopen aan de Albert Schweitzerstraat. Daar hebben we flink verbouwd en er echt ons eigen plekje van gemaakt.

Inmiddels wonen we alweer zo’n 2,5 jaar met veel plezier in ons huis. En het geluk is nog groter geworden want we hebben sinds tien maanden een extra bewoner erbij, namelijk onze dochter. Zo is Krommenie niet alleen de plek waar ik ben opgegroeid, maar ook de plek waar ik nu samen met mijn eigen gezin ons leven opbouw!

Welke lokale vereniging, club of organisatie betekent veel voor jou?

Voor mij betekent Tennisvereniging De Cromme Bal ontzettend veel. Ik ben hier lid geworden toen ik een jaar of zes was en heb hier tot mijn zeventiende met veel plezier getennist. Daarna ben ik een paar jaar gestopt, maar tijdens de coronapandemie heb ik het weer opgepakt. Je mocht toen natuurlijk niet binnen sporten dus leek het mijn vriend en mij een leuk idee om samen te gaan tennissen. Hij is uiteindelijk weer gestopt, maar ik heb gelukkig een megagezellig groepje gevonden waarmee ik competitie kon gaan spelen.

Naast dat ik tennis gewoon ontzettend leuk vind, is de vereniging voor mij ook bijzonder omdat veel familieleden hier lid zijn of zijn geweest. Tegenwoordig speel ik wel vrij, competitie of toernooitjes met mijn tante, hoe leuk is dat!

Ik heb door de jaren heen best wel veel gespeeld en daardoor is tennis echt een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ook heb ik altijd leuke teamgenootjes gehad, vroeger een meidenteam en nu een mixteam. Wat ik vooral fijn vind aan De Cromme Bal is de gezellige, gemoedelijke sfeer. Het voelt voor mij echt als een plek waar ik al heel veel mooie herinneringen aan heb en waar ik nog steeds met veel plezier kom.

Heb jij nu het beroep/de functie waar je als kind al van droomde?

Ja, zo goed als! Ik wilde eigenlijk al sinds groep 7 visagiste worden. Uiteindelijk is het schoonheidsspecialiste geworden, dus dat komt aardig in de buurt van wat ik vroeger voor ogen had.

Hoewel ik altijd al wist dat ik deze richting op wilde, heb ik na de basisschool toch eerst het atheneum op het Bertrand Russell College gedaan. Je weet tenslotte nooit of je na een paar jaar nog steeds hetzelfde wilt. Op mijn zestiende ben ik bij schoonheidssalon Due Donne in Krommenie gaan werken, in eerste instantie vooral voor de klusjes, zoals afspraken maken, bestellingen doen etc. De toenmalige eigenaresse zei toen tegen mij dat ik er mocht komen werken als schoonheidsspecialiste als ik later de opleiding zou gaan doen. Dat was natuurlijk super leuk om te horen.

Na het atheneum heb ik eerst een tussenjaar genomen. Ik ben toen negen maanden naar Barcelona gegaan om Spaans te leren. Nadat ik terugkwam, ben ik de opleiding tot schoonheidsspecialiste gaan doen. En na het behalen van mijn diploma ben ik als schoonheidsspecialiste bij Due Donne gaan werken. Nog geen jaar later kreeg ik de kans om de salon over te nemen. Inmiddels zijn we alweer zeven jaar verder, hebben we de coronatijd overleefd en draait de salon hartstikke goed. Ik ben dan ook heel blij dat ik gelijk ben gaan doen wat ik vroeger al wilde. Ik vind mijn werk echt heerlijk en kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik ooit iets anders zou willen doen.

Wat of wie zou je missen als je niet meer in Krommenie zou wonen?

Als ik niet meer in Krommenie zou wonen, zou ik vooral mijn familie ontzettend missen. Bijna iedereen woont hier, behalve mijn zusje en haar man. Mijn moeder en man wonen nu nog in Heemskerk maar die komen gelukkig weer terug! Ik vind het heerlijk dat ik zo makkelijk even bij iemand langs kan lopen of fietsen. Al ga je maar een halfuurtje langs, het is toch fijn om elkaar even te zien en bij te praten. Zeker nu met die kleine meid wandel ik veel. Soms bedenk ik tijdens het wandelen ineens dat ik wel even bij iemand langs kan lopen. Dan kijk ik gewoon of ze thuis zijn en als dat zo is, ga ik gezellig even naar binnen. Dat spontane en laagdrempelige contact met mijn familie vind ik echt heel waardevol.

Op dit moment spelen er ook wat dingen waardoor ik extra besef hoe belangrijk je familie is. Je gaat er soms vanzelfsprekend vanuit dat je elkaar altijd hebt, maar dat is helemaal niet zo. Juist daardoor besef ik des te meer dat je de band die je met elkaar hebt moet koesteren. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn familie zo dichtbij woont en dat we zo makkelijk bij elkaar binnen kunnen lopen. Dat zou ik dan ook zeker missen als ik niet meer in Krommenie zou wonen.  

Wat is jouw favoriete plek in het dorp en waarom?

Ik heb wel verschillende plekken in Krommenie die ik mooi of bijzonder vind, maar mijn favoriete plek is denk ik het stuk aan de Vaartdijk achter Willis, dat overgaat in de Taandijk, Krommeniedijk en uiteindelijk richting de Ham. Ik heb dat altijd al een heerlijk stuk gevonden om te wandelen, maar sinds ik een dochter heb, is het voor mij nog specialer geworden. Als ik daar loop, kom ik echt even tot rust. Ik kan dan genieten van de kleine dingen om mij heen, terwijl mijn dochter ondertussen gezellig aan het babbelen is en met haar grote ogen naar alles kijkt. Voor haar is alles nog nieuw en interessant, en juist dat maakt zo’n wandeling extra bijzonder. Door samen op pad te zijn en echt de tijd te nemen, kijk je zelf ook anders om je heen. Je ziet dan ineens hoe mooi Krommenie op sommige plekken eigenlijk is. Het is een heerlijk stukje om even te ontsnappen aan de drukte van de dag, zonder dat je daarvoor het dorp uit hoeft. Zeker nu met mijn dochter zijn die wandelingen echt een momentje waar ik ontzettend van geniet.

Ik geef het stokje door aan Jeroen Booij, mijn huurbaas van de salon.