De sluiting van De Krokodil: een stuk historie komt tot een eind

KROMMENIE - Cor komt alleen maar in De Krokodil, de rest is hem te ver. De ‘Busch en Dammer’ is er op zijn fiets met vijf minuten. Voor zijn zeventigste verjaardag kreeg hij een enorme hoeveelheid cadeaubonnen van De Krokodil. “Dit keer kreeg hij dus geen lolly’s en wijn erbij zodat we niet gelijk door de voorraad zouden raken”, volgens Natalie Murillo, eigenaresse van De Krokodil.

Hoe moet het nu verder voor de vaste gasten nu De Krokodil zijn deuren sluit eind december? Cor weet het niet: “Iedereen zit erover in. Ik ben inmiddels al meegenomen door mijn broer naar een ander restaurant om even te wennen. Dat voelde als vreemdgaan.” Hij noemt nog eens op wat hij zo fijn vindt aan De Krokodil, oftewel aan de familie Murillo die deze iconische plek al 58 jaar lang tot een tweede thuis maakt voor velen. 

De ijsclub

De mooiste herinnering van Cor en zijn vrouw Syl zijn de vergaderingen van IJsclub Nooitgedacht. Begin jaren 80 vond de IJsclub in De Krokodil een nieuw clubhuis toen Café het End sloot. Ze werden gelijk met open armen ontvangen door eigenaresse Lucie want het was toen nog niet zo druk als nu. “Als iemand een uitsmijter ham bestelde moest er gauw iemand op de fiets ham gaan halen”, vertelt Cor. Later werd het drukker en drukker maar zelfs nu De Krokodil al jaren helemaal vol zit tijdens de lunch én het diner, is de ijsclub nog altijd welkom met zijn ongeveer veertig man.

“Sterker nog, wij hebben onszelf weleens bezwaard gevoeld als ijsclub maar Lucie is altijd heel duidelijk: vroeger hebben jullie mij gered dus jullie mogen altijd komen.” De ijsclubvergaderingen in De Krokodil zijn overigens hilarisch, andere klanten kijken ernaar uit. “We beginnen met het volkslied van Busch en Dam onder begeleiding van Piet Eikel met zijn trekzak. We maken er altijd een hele show van terwijl wij eigenlijk maar een klein clubje zijn, het stelt allemaal niks voor. De contributie is slechts 3 euro”, vertelt Syl lachend. 

Vriendschappen voor het leven

Voor de jeugd van Busch en Dam is De Krokodil vaak hun eerste werkplek. Lucie was altijd blij als ze zich aanmeldden: ‘Boerenzoons weten wat werken is’, was haar credo. Er ontstonden zelfs hele vriendengroeppen vanuit De Krokodil want de nazit was ook heel belangrijk. De jongens en meiden die inmiddels rond de veertig jaar zijn eten er nog vaak graag samen. Maar ook de kinderen van de familie Murillo werkten altijd in de zaak: “Als vaste gasten hebben wij ze zien opgroeien”, vertelt Cor. Eigenlijk wordt iedereen een stukje familie bij De Krokodil. 

Ook zoon Joop startte op zijn zestiende bij De Krokodil. Wijlen Nino ondersteunde de jongens die zich vaak opwerkten van afwasser tot barkeeper of ze mochten achter de grill. Nino hield ook wel van een grapje. “Hij vroeg Joop bijvoorbeeld een keer om wat hout te zoeken in de bosschages en gaf hem een mesje mee om er satéprikkers van te maken”, vertelt Cor. De oud-werknemers hebben oneindig veel anekdotes. Maar ook de vaste gasten hebben anekdotes: “Vaak bleven we lekker nazitten na sluitingstijd. De luxaflex ging dicht, de hond ging los en Nino stak een dikke sigaar op. Soms werd het wel 3 of 4 uur ‘s nachts.”

De grande finale

De familie gaat nu een paar enorm drukke maanden tegemoet want iedereen wil graag nog komen eten nu De Krokodil nog open is, de agenda wordt steeds voller.  ”Ja natuurlijk ga ik voor jou nog een keer de Spaanse mosselen maken”, zegt Dani geruststellend tegen Syl die vooruit gereserveerd heeft voor de laatste dagen van het jaar. “Op de allerlaatste dag komt de vriendengroep van Nino ook nog eten met 25 man”, vertelt Natalie. Het zullen prachtige dagen worden maar daarna zullen de deuren toch echt sluiten. 

Het verlies van Nino in januari heeft een enorm gat geslagen in de hechte familie. Ze beseften dat ze zonder Nino niet door konden gaan en dat is de reden dat de familie na 58 jaar stopt. Op de vraag van de verslaggever wat er gaat gebeuren met de locatie kunnen Dani en Natalie geen antwoord geven. “Het is verkocht, dat kunnen wij vertellen, maar de rest is aan de nieuwe eigenaar”, aldus Dani. Dani en Natalie beseffen het overigens nog niet echt nu het nog zo druk is. “Ik sta er dus nog niet bij stil. Ik laat alles op mij afkomen. Waarschijnlijk nemen we eerst even rust om alles een plekje te geven.”