De vijf vragen aan... Eef van Breen

1. Waar ben je geboren en getogen?

Ik ben geboren en (op)getogen in Westerbork.

2. Waar word je echt blij van in het dagelijks leven?

Soms zijn onze levens zo volgepropt met afspraken en verplichtingen dat we geen tijd meer hebben voor dingen die spontaan gebeuren. Ik hou ervan als dagen van het ene onverwachte in het andere glijden. Buurjongen Duco die spontaan langskomt, of vrienden met wie je dan een kopje koffie drinkt. Laatst gaven we een concertje bij ons thuis. Daarna bleven veel buren hangen, schoven we een lage tafel aan en gingen we samen eten. Daar hou ik van: dat er ruimte is om dingen te laten ontstaan.

3. Als je een dag burgemeester van Krommenie zou zijn, wat zou je regelen?

Vroeger zat in de Zuiderhoofdstraat, naast het mooie burgemeestershuis (dat dan dus mijn huis zou zijn!), een tweedehandswinkeltje: La Vintage van Wanda. Naast de leuke spulletjes was het ook een ontmoetingsplek voor veel mensen. In de zomer zaten ze buiten en gaf het de straat een open en gastvrije uitstraling. De winkel is er niet meer, mede doordat de gemeente de waarde ervan niet inzag. Dat zou ik radicaal terugdraaien. Ik zou meer plekken willen steunen waar zo’n open ontmoetingsplek kan ontstaan voor de meest uiteenlopende mensen. Niet achter gesloten deuren, maar juist openbaar. Die plekken zou ik combineren met kunst en muziek in de openbare ruimte.

4. Wie verdient volgens jou meer waardering in het dorp?

Alle mensen die vriendelijk zijn en lief voor anderen. Mensen die het gezicht van het dorp mede bepalen. Buurman Jan Roth, de timmerman die je altijd helpt als je een ingewikkelde timmervraag hebt. Erik Schots, de legendarische boekbinder die dagelijks zijn wandeling door de winkelstraat maakt, al generaties lang in Krommenie woont en alles weet (over zo’n beetje alles!). En daar heel graag over praat. Duco Adrian, die iedere dag steevast op zijn fiets iedereen in Krommenie een welgemeend: “FIJNE DAG HÈ!” wenst. Gerda Brasser, de blikjesvrouw die iedere dag met haar bakfiets door de straten van Krommenie fietst, op zoek naar blikjes, ijzer en andere spullen om in te leveren voor het goede doel. Deze en nog véél meer mensen verdienen standbeelden. Al zie ik ze liever gewoon levend langsfietsen.

5. Hoe zie jij de toekomst van Krommenie voor je en wat kun en wil jij betekenen?

Ik hoop dat Krommenie de combinatie van het knusse en warme dorpsgevoel behoudt, maar ook open blijft staan voor alles wat vreemd en nieuw is. Mijn vrouw Eva Tebbe en ik willen onze bijdrage leveren door onze Trapgevelstudio aan de Noorderhoofdstraat open en toegankelijk te houden voor iedereen, maar tegelijkertijd ook af en toe te ontregelen en nieuwe vergezichten te laten zien.

De volgende dorpsgenoot die ik uitnodig voor het beantwoorden van de vijf vragen is Annewiek Duyvendak, wier biologische winkel aan de Noorderhoofdstraat (waar ik dus nu woon!) nog steeds gemist wordt. Bovendien is Annewiek voor mij een groot voorbeeld als levenskunstenares.