Vakantieverhaal: Dromen in Drenthe

Voor het eerst na de scheiding met twee kinderen op vakantie. Dat op zich was al een heel avontuur, voorheen had hìj altijd alles willen regelen, nu was alle verantwoordelijkheid voor haar. Niet één keer had ze hem om hulp gevraagd, ze organiseerde alles zelf, stoer als ze was.

Door: Marieke van den Berg

De dagen waren afgestreept en afgeteld door de kinderen tot eindelijk de maandag kwam waarop ze hun knuffels al om 5 uur ‘s morgens in hun rugzakjes hadden gepropt, en te voet naar het station gingen, alwaar ze in de trein naar Drenthe stapten.

Ze had de route nauwkeurig uitgeprint en eenmaal zittend in de juiste trein voelde ze de stress van het dagelijks geregel van zich afglijden. Er lag een volle week vrijheid op haar te wachten. Vrij van financiële verplichtingen, van heen en weer naar school fietsen, naar vriendjes, naar zwemles, vrij van dwingende appjes, vrij van nog op haar werk zijn, terwijl ze allang bij school had moeten staan.

Aan de rand van de hei stond hun huisje, koelkast gevuld, de kinderen speelden uitgelaten met vakantievriendjes. En zij is merkwaardig rustig nu ze is omringd door frisse lucht en een kudde schapen die ergens in de verte over de heide dwaalt, onder de hoede van een appetijtelijk ogende herder.

Alleen al dat uitzicht maakt dat haar hartslag daalt en dat ze helder denkt.

Liggend in haar hangmat duikt hij om de paar uur op in haar gezichtsveld, stoer in zijn spijkerbroek met rafels en gespierde bruine armen.

Door haar zonnebril bespied ze zijn doen en laten, soms is hij uren aan de wandel of hoort ze het geblaf van de herdershond, ten teken dat de kudde is teruggekeerd naar de schaapskooi.

Ze sluit haar ogen en mijmert over gister, toen ze mee mocht lopen met die aardige baardige schaapherder, haar kinderen dartelend voor de kudde uit. Over het glooiende veld en langs de beek met koel kabbelend water. Zoveel vertier en vrolijkheid kon ze zich niet heugen.

De schaapherder... met zijn fluwelen ogen, zo prachtig kleurend bij de paarse hei. Waar ze best wel schaapjes mee zou willen hoeden, een wijntje mee zou willen drinken, in ieder geval langer mee zou willen vertoeven dan het toeristisch uurtje ‘meelopen met de schaapsherder.’

Drenthe is vakantie voor haar ziel, alle opgebouwde stress legt ze neer op de bloeiende heide en als ze straks weer thuis is zal ze alles anders doen....

Zo’n week vliegt voorbij en na een reis van overstappen en jengelende kinderen staat ze in de namiddag weer voor haar huis.

Ze zoekt links en rechts naar de sleutel, keert tassen om en rommelt tussen vuilniszakken vol vuil wasgoed.

De jongste, nog nadommelend van middagslaap, struikelt over de puinhoop aan haar voeten en begint te krijsen. Precies op dat moment beseft ze dat haar huissleutel misschien wel in de zak van haar zwarte jasje zit.

En haar zwarte jasje hangt nog aan een haakje in de trein, de trein die nu zo ongeveer wel Alkmaar heeft bereikt....

Weer duikt ze in de tassen, op zoek naar haar mobiel, maar ze begrijpt dat ook die op weg is naar Den Helder.

Ze rent met een gillende kleuter op haar heup en in haar kielzog een kind dat nodig plassen moet naar haar vriendin, drie straten verderop. Met losgeraakte haren en een verhit gezicht verhaalt ze over de dichte deur en op de bodem van haar schone ziel ligt alweer de eerste steen van een stapel nieuwe stress.

De sterren staan al aan de hemel als het de handige vader van haar kinderen lukt om een onderraam uit de sponning van de deur te halen. Onelegant en beschaamd klimt ze naar binnen, opent de deur met een reservesleutel en tilt haar bezwete kinderen, haar tassen, vuilniszakken en haar illusie van een leven zonder stress het huis in.

Wanneer de kinderen gedoucht en getroost zijn en ze omstreeks middernacht eindelijk in bed ligt, doemt achter haar gesloten ogen de wijdse horizon op en zoekt ze naar haar schaapherder op de paarse hei.

Och, had ze hem maar mee kunnen nemen als levend souvenir, als rustpunt in de randstad.

Heel even ziet ze een glimp van zijn ruige baard en een schittering van fluwelen ogen.

Maar door de chaos van de dag vlucht hij haastig weg van haar netvlies, terug naar zijn probleemloze bloeiende heide....

Er zit niets anders op dan schapen tellen om in een welverdiende droomloze slaap te kunnen vallen.

En morgen is het gewoon weer een dinsdag als altijd...