Martin Hoenderdos heeft zwak voor Mini’s

KROMMENIE – Zo’n kop kan alle kanten op, maar voor Martin Hoenderdos (70) is het al zijn leven lang helder: al meer dan 60 jaar maakt hij Mini’s die voor veel vreugde zorgen. En daar profiteert de voormalige glazenwasser optimaal van. Als trotse eigenaar van tal van auto’s (”Ik rijd bijna dagelijks in één van die pronkjes”) steekt hij zijn voorliefde voor het Engelse merk niet onder stoelen of banken.

Tekst en foto’s: Kees Klinkenberg

Het was 1957. Na de Tweede Wereldoorlog had de Suez-crisis in Engeland de brandstofprijzen doen stijgen, waardoor velen zich begonnen af te vragen of de grote, benzineslurpende voertuigen van die tijd wel logisch waren. Sir Leonard Lord van de Morris Company gaf zijn topingenieur Alec Issigonis de opdracht: ontwerp en bouw een kleine, zuinige auto die vier volwassenen kan vervoeren, binnen een economisch bereik voor bijna iedereen. Een aantal historische innovaties was daarvan het directe gevolg en maakte de Krommenieër tot ‘Mini-verslaafde’.

Vanuit zijn woning aan de Noorderhoofdstraat vertelt Martin honderduit over zijn ‘uit de hand gelopen hobby’. Een woning uit 1920, waar ook een verhaal achter zit. Huisnummer 141, pal naast het vroegere Babbels, was aanvankelijk een slachthuis en er werd later nog een snackbar aangebouwd. “En dan moet je weten dat het op zeker moment zelfs een illegaal woonhuis is geweest,” aldus Hoenderdos. Hij woonde er aanvankelijk als huurder sinds 1980 met veel plezier en had er alle ruimte om zijn hobby te blijven uitoefenen. “Ik kocht het in 2000 ooit samen met mijn vrouw Jennie, met wie ik in datzelfde jaar ook ben getrouwd. Helaas is zij overleden. Daar heb ik een flinke dip aan overgehouden. Ik had in die periode totaal geen puf meer.”

Mooi van lelijkheid

Het verzamelen van oude automodellen mag Hoenderdos’ grootste hobby worden genoemd. In 1974 kocht hij zijn eerste ‘kattenrug’ (de koosnaam voor de Volvo PV544) voor 1.000 gulden. “Die zijn mooi van lelijkheid,” is zijn kernachtige omschrijving. “Maar voor mij ideaal in het woon-werkverkeer toen.”

Op een zeker moment werd een witte Triumph Spitfire ’71 zijn tweede pareltje. “En die staat nog steeds in de garage, inmiddels belastingvrij, maar nog wel apk-plichtig. De rode Spitfire is nog de enige die op benzine rijdt en wordt daarom binnenkort verkocht,” vertelt hij niet zonder trots. Het onderhoud van de auto’s kon hij, met zijn technische achtergrond, prima zelf doen. Hij werd er steeds handiger in en kon daardoor menigeen helpen bij problemen met carrosserieën.

Zijn eerste Mini was ‘totaal verrot’. Bodemplaat en kokerbalken bevestigden dat het exemplaar al in de showroom was begonnen te roesten. “Dat was de uitdaging: alle toeters en bellen toevoegen om er weer een fraaie auto van te maken.”

Zijn moeder zocht op een zeker moment een handig klein autootje. In Wormer werd een Mini Clubman uit 1974 gevonden, zo’n model met hoekige neus; de Mini Classic had de ronde vorm. Het betrof een exemplaar met voorschade. Onderdelen waren in die tijd schreeuwend duur, dus ging hij zelf aan de slag. Samen met zijn vader heeft zij er daarna nog heel veel plezier van gehad.

Zaanlands Lyceum

De verzameling Mini’s groeide gestaag en tal van zijn vriendinnen toerden erin rond. “Er zijn er die dat nog steeds af en toe doen. Machtig toch!” Zijn vrouw Jennie leerde hij in die tijd kennen via zijn werk bij Van Heusden. Hij gaf leiding aan een ploeg 60+-vrouwen op het Zaanlands Lyceum. Haar dochter Stefanie tipte hem dat haar moeder wel een geschikte kandidaat zou zijn. “Dat was een schot in de roos op meerdere fronten. Schoonmaken op een school is van een heel ander kaliber dan op een kantoor. We klikten enorm en zijn uiteindelijk getrouwd. De liefde van mijn leven.”

Twee jaar geleden kwamen er nog twee Ford Capri’s op zijn pad. Die werden volledig gerestaureerd, maar het overlijden van zijn vrouw maakte dat zijn energie afnam. “Op een zeker moment ben ik mij gaan bezighouden met tuin aanleg en -onderhoud. Mijn vroegere contacten bleven gelukkig bestaan, dat maakte het allemaal wat draaglijker. Inmiddels staan de auto’s weer centraal.” In zijn wagenpark zijn alle auto’s omgebouwd naar LPG, behalve de Spitfire.

Als hij met zo’n wagen de openbare weg op gaat, krijgt hij veel bekijks. Het spreekt een breed publiek aan, vooral kinderen, die het bijzonder vinden om al die afwijkende modellen te zien rijden. “En daarom vermaak ik mij er prima mee.”

Geen luisteraars, geen geld

Tussen neus en lippen door vertelt hij dat de vroegere zeezenders (piraten) hem ook altijd hebben geboeid. Dat werd ooit gevoed door het Mi Amigo-zendschip dat in 1972 in de haven van Zaandam lag. Zonder hapering vertelt hij over de geschiedenis van dat schip en collega-piraten. De Wet van Straatsburg komt ter sprake, net als de regelzucht van overheden en politici die er volgens hem weinig van begrijpen. Zijn standpunt over gesubsidieerde zenders is helder: “Geen luisteraars, geen geld.”

Zijn garageboxen bevatten echter zijn grootste schatten. Aan gereedschap is minstens zoveel geschiedenis verbonden als aan de auto’s zelf. Zijn modellen heeft hij op vele manieren aangepast. De Mini’s hadden nog geen stuurbekrachtiging; “mijn modellen wel.” Ooit paste hij er een aan vanwege schouderproblemen bij zijn vrouw. Van het een kwam het ander. Hij gebruikt ook onderdelen van diverse merken om bijvoorbeeld een open dak te maken. Zonnekleppen en interieurs maakt hij op maat, maar altijd met respect voor de oorsprong. Zo zijn er tal van voorbeelden die ervoor hebben gezorgd dat de auto’s er alleen maar beter op zijn geworden. Voorzien van allerlei snufjes waarvan ze bij Mini vroeger nooit gedacht hadden dat het zou kunnen. 

Origineel kenteken

Wie in Krommenie en wijde omgeving kattenruggen en klassieke Mini’s ziet rijden, weet inmiddels wie de gepassioneerde eigenaar is. Voor zijn deur staat een prachtige Volvo P13134 uit 1967. “Deze Volvo is nu bijna 59 jaar oud, maar oogt nog jong. De wielen worden, net als de andere wagens, aangedreven door een LPG-motor. De P13134 is al 6.190 dagen in bezit van de huidige eigenaar. Omdat deze auto ouder is dan 50 jaar, heeft hij geen apk-plicht meer,” zo valt te lezen op Autoweek.

“En dat geldt ook voor al mijn andere auto’s, behalve die ene Spitfire. Die denk ik binnenkort daarom te gaan verkopen,” besluit Martin Hoenderdos zijn verhaal.