Vijf vragen aan Marieke Diemeer

Waar ben jij geboren en getogen?

Ik ben geboren in Heemskerk, maar woon mijn hele leven al in Krommenie. Mijn jeugd bracht ik door in de Kruisstraat, waar mijn ouders nog steeds wonen. Ik kom uit een warm gezin met twee oudere broers en een jongere zus. Mijn oudste broer en mijn zus wonen nog steeds in Krommenie. Mijn jongste broer is verhuisd naar Amersfoort. 

Op mijn 18e leerde ik mijn huidige vriend kennen en een jaar later gingen we samenwonen op de Leoniden. Mijn vriend stond toen al een paar jaar ingeschreven bij Parteon en we hadden vrij vlot een woning. Onze generatie heeft wat dat betreft echt geluk gehad. In 2009 kochten we onze eerste woning aan het Ranonkelplein, waar we nog steeds wonen samen met onze twee kinderen. 

Welke lokale vereniging, club of organisatie betekent veel voor jou?

Al vele jaren werk ik met veel plezier mee aan de organisatie van de kinderkledingbeurs in buurthuis de Pelikaan. Twee keer per jaar wordt daar een beurs georganiseerd waar je kinderkleding kunt verkopen en kopen. Mensen leveren kinderkleding bij ons in en wij prijzen deze kleding. Op de beursdag wordt dit verkocht en de inbrenger krijgt 70% van de opbrengt. De overige 30% gaat naar de Speel-o-theek. 

Ik hecht veel waarde aan deze beurzen, omdat duurzaamheid voor mij heel belangrijk is. De kledingindustrie is ontzettend vervuilend en de opkomst van ‘fast fashion’ maakt dit alleen maar erger. Daarnaast biedt de kledingbeurs aan iedereen, rijk of arm, de mogelijkheid om je kind mooie en leuke kleding te laten dragen. 

Inmiddels weten niet alleen Krommenieërs, maar mensen uit de hele regio ons te vinden. De tijdsloten om de kledingbeurs te bezoeken zijn razendsnel uitverkocht. Tijdens het vijftienjarige bestaan maakte ik de opmerking dat het makkelijker is om aan concertkaarten van Taylor Swift te komen, dan aan een tijdslot voor de kledingbeurs. En dat is niet gelogen! Maar wees niet getreurd als je geen tijdslot hebt weten te bemachtigen, vanaf 14.00 uur is er altijd vrije inloop en ook dan is er nog ongelofelijk veel mooie kleding te koop. 

Als je één dag burgemeester van Krommenie zou zijn, wat zou je dan regelen?

Ik zou een leuke campagne opzetten om mensen te stimuleren om binnen Krommenie eens wat vaker de fiets te pakken in plaats van de auto. Ik kom uit een autovrij gezin. Wij deden vroeger alles op de fiets. Op fietsvakantie met een grote koffer achterop de bagagedrager, een dagje naar het strand in Castricum of we pakten de trein en huurden fietsen op de plaats van bestemming. Mijn ouders, inmiddels 76 en 72, doen ook alles nog steeds op de (niet elektrische) fiets. Het is dat mijn broer er inmiddels een stokje voor heeft gestoken, anders had mijn vader de kerstboom nog steeds vanuit de Praxis in Wormerveer op de fiets naar huis vervoerd. 

Voor een fietser zoals ik, is het dan ook onvoorstelbaar hoeveel ritten mensen binnen Krommenie met de auto doen. Er staan soms files op de Rosariumlaan van mensen die hun kind met de auto naar school brengen. Het probleem is dat fietsen door dit vele autoverkeer niet meer zo leuk is als vroeger. Je moet continu alert zijn. Je merkt ook dat veel automobilisten niet meer weten hoe het is om op de fiets te zitten. Vorige week fietste ik samen met mijn dochter naar judo. We wilden linksaf slaan, sorteerden voor, staken onze hand uit en dan nog werden we ingehaald door een auto. 

Waar word jij echt blij van in het dagelijks leven?

Op de Westdijk huur ik nu ruim negen jaar een volkstuin. Het is een plek waar ik graag kom vanwege de rust en de mooie natuur. Vorig jaar heb ik voor het eerst aardappelen geteeld. Ik stond te stuiteren als een klein kind toen ik mijn eerste aardappel oogstte. Pure magie, hoe je een klein pootaardappeltje in de grond stopt om een paar maanden later een berg aardappelen op te graven. 

Het zijn sowieso de kleine dingen in het leven waar ik het meest blij van word. Mijn kinderen die ergens om schateren, een mooie wandeling maken met het gezin, bij mijn ouders op de koffie gaan of mijn kleine nichtje die lacht om mijn flauwe grapjes. 

Welke spreuk, uitspraak of levenswijsheid draag je mee?

Een paar jaar gelezen las ik een boek van een Amerikaans psychologe. Zij had onderzoek gedaan naar wat mensen gelukkig maakt. Hiervoor had ze diverse mensen geïnterviewd die aangaven dat ze zich gelukkig voelden. Ze kwam erachter dat deze mensen iets gemeen hadden. Ze waren allemaal dankbaar voor het goede in hun leven. Stilstaan bij waar je dankbaar voor bent, maakt je een gelukkiger mens. 

In mijn werk, ik ben klassiek homeopaat en verpleegkundige, heb ik veel te maken met mensen die in de laatste fase van hun leven zitten. Soms zijn ze al enkele jaren ziek en hebben ze vrede met hun naderende einde. Maar het komt ook vaak genoeg voor dat ik mensen tref die net te horen hebben gekregen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Het is soms best zwaar om daar mee om te gaan en het doet mij keer op keer beseffen hoe kwetsbaar het leven is. 

Mijn levenswijsheid is dan ook: ‘Wees dankbaar voor wat je hebt, want niets in het leven is vanzelfsprekend’. 

Ik geef de pen door aan docent, natuurfotograaf en levensgenieter Marjon Brinkkemper- Sinkeldam.